Chicago Sözleşmesi

tarafından
2
Chicago Sözleşmesi

Konu ulaşım sektörü olduğunda; sivil havacılık, mevcut sektörler arasında en hızlı büyüyen ve teknik  açıdan en yenilikçi olma unvanını korumayı başaran sektör olmuştur. Sivil havacılık, ilk insanlı uçuş denemelerinden düzenli uzay seyahatlerine kadar yaklaşık 100 yıllık havacılık tarihini geride bırakmış bulunmaktadır. Bu tarih içerisinde ilk tarifeli uluslararası uçuş hizmetinin 1919 yılında başlaması önemli yere sahip olan bir konudur. Bunun yanı sıra ilk Uluslararası Sivil Havacılık Konferansı’nın 1919 yılında Paris’te yapılması tesadüf olarak görülmemelidir. Bu tarihten itibaren havacılık mesleği, diğer alanlardan daha fazla uluslararası mevzuat ve anlaşmalara tabi tutulmuştur.

Daha yüksek güvenlik standartlarına olan gereksinim, daha çok uluslararası anlaşmaların gerçekleştirilmesine yönelik gerçek bir isteğin ihtiyaç duyulması olarak ortaya çıkmıştır.
Bunun yanı sıra İkinci Dünya Savaşı uçakların teknik gelişimleri üzerinde önemli bir etkiye sahip olmuştur.
Diğer taraftan hızla gelişen teknoloji sayesinde geniş bir yolcu kapasitesi ve navlun taşıması oluşturulmuş olmasına rağmen, barış içinde bir dünyadan yararlanmak ve bu dünyayı desteklemek için çözümler bulunması gereken birçok sorun da mevcuttur. Bu nedenlerden dolayı 1944 yılının ilk aylarında ABD tarafından 55 müttefik ve tarafsız ülkeye Kasım 1944’de Şikago’da buluşmak üzere davetiyeler gönderilmiştir. Toplantının ilk beş haftasında katılımda bulunan 52 ülkenin temsilcileri uluslararası sivil havacılık sorunlarını gözden geçirmiş ve sivil havacılığın güvenli ve düzenli bir biçimde gelişmesinin sağlanması ve ayrıca, uluslararası hava taşımacılığı hizmetlerinin fırsat eşitliği ve ekonomik anlamda sağlam işletim temellerine oturtularak kurulması için belirli prensip ve düzenlemeler konusunda karşılıklı mutabakata
varmışlardır. Bu prensiplerin uygulanması için sürekli bir kurum olarak Uluslararası Sivil Havacılık Organizasyonu (ICAO) kurulmuştur.
Doksan altı maddeden oluşan Şikago Sözleşmesi, her devletin kendi toprakları üzerindeki hava sahasında tam ve paylaşılmayan bir egemenliğe sahip olduğunu ve ilgili devletten daha önce alınmış bir izin olmaksızın bu devletin toprakları üzerinde hiçbir uluslararası uçuş hizmetinin yapılamayacağını kabul eder. Sözleşmeye katılan devletlerle ilgili ayrıcalık ve sınırlandırmalar, Uluslararası Standartlar ve Tavsiye Edilen Uygulamalar aşağıdaki hususlara göre belirlenmiştir:

  • Hava seyrüseferini düzenlemek,
  • İlgili devletler tarafından seyrüsefer faaliyetlerinin gerçekleştirilmesi,
  • Gümrük ve göçmen formalitelerinde azaltma ile hava taşımacılığının kolaylaştırılması.